
به مشاغلی که سلامت جسمی و روانی انسان را به خطر میاندازند، مشاغل سخت و زیانآور میگویند. مشاغل سخت و زیان آور به وسیله، اداره کار مشخص میشوند. احتمالا شنیدهاید که بعضی افراد بعد از ۲۰ تا ۲۵ سال اشتغال میتوانند، بازنشسته شوند. این افراد چندین سال کمتر کار میکنند و به همان نسبت، حقبیمه کمتری هم میپردازند.
«هرگاه محیط کار از نظر فاکتورهای فیزیکی، شیمیایی، مکانیکی یا بیولوژیکی استانداردهای لازم را نداشته باشد، سلامت نیروی کار دیر یا زود در معرض خطر قرار میگیرد. چنین شرایط کاری نامناسبی، تنشهای روحی و جسمی قابل توجهی را به کارکنان تحمیل کرده و به تدریج زمینهساز ابتلا به امراض شغلی، تحلیل قوای جسمانی و حتی از دست دادن توانایی کار به صورت دائم یا موقت میشود. علاوه بر این، احتمال وقوع حوادث کاری منجر به فوت در چنین محیطهایی افزایش مییابد.
به همین دلیل، بسیاری از کارفرمایان سعی در ارتقاء شرایط محیط کار از طریق بهکارگیری راهکارهای فنی، مهندسی و بهداشتی دارند. اما واقعیت انکارناپذیر این است که حتی با وجود این تدابیر، فعالیت در مشاغل سخت و زیانآور همچنان با ریسک و آسیب همراه بوده و افراد شاغل در این حوزه، مستعد فرسودگی زودهنگام جسم و روان هستند.
از این رو، قانونگذار برای پاسداری از حقوق این گروه از جامعه، حمایتهای خاصی را پیشبینی کرده است تا بار ناشی از سختی کار تعدیل شود. یکی از برجستهترین این حمایتها، اعطای سابقه بیمه ارفاقی مشاغل سخت و زیانآور و همچنین کاهش سن بازنشستگی است. به این معنا که برای کارگری که به مدت ۲۰ سال در مشاغل سخت و زیانآور فعالیت کرده، معادل ۳۰ سال سابقه بیمه تأمین اجتماعی در نظر گرفته میشود تا امکان بازنشستگی زودهنگام برای وی فراهم گردد.
نکته قابل توجه: توجه داشته باشید که این قانون فقط مشمول بیمه تأمین اجتماعی شده و خدمات درمانی را در بر نمیگیرد.»
